Zakończenie "Kodu L. da Vinci" zostawiłam sobie na dzisiejszy wieczór niczym deser po duuużym obiedzie. Nie mogę otrząsnąć się i wyjść z tego świata, w którym tkwiłam od kilku dni. Wciąż kołaczą mi w głowie pojęcia Opus Dei, klucz sklepienia, Zakon Syjonu, seneszale,  kult Bogini...

Sangreal - San Greal - Sang Real - Święty Grall, który wg autora nie jest kielichem Jezusa z Ostatniej Wieczerzy, tylko szczątkami Marii Magdaleny...

Postać Mony Lizy - androgeniczna?? Jej imię to anagram boskiej jedności między tym, co męskie, a tym, co kobiece...

MONA LIZA = AMON (egipski bóg płodności) + L'IZIS (egipska bogini płodności Izis, Izyda) 

Jezus i Maria Magdalena? (do której, nie umiem powiedzieć dlaczego, od dzieciństwa żywię sympatię i ogromny sentyment).  To akurat - gdyby się potwierdziło - byłoby dla mnie szokiem POZYTYWNYM.

Jaką rolę w tym wszystkim NAPRAWDĘ odegrał Kościół?????? 

MOJA MAMA (NIEZMORDOWANA CZCICIELKA IDEI RADIA MARYJA)  DOSTAŁABY CHYBA ZAWAŁU, GDYBY DOWIEDZIAłA SIĘ, ŻE JEJ PRAWIE CZTERDZIESTOLETNIA CÓRKA - ZAMIAST NIEŚĆ WRAZ Z NIĄ "KAGANEK OŚWIATY" - WŁAŚNIE SIĘ ZASTANAWIA, CZY JEGO ŚWIATłO JEST AUTENTYCZNE!

Ile w tym faktów? Może to nie lektura dla takich laików historycznych jak ja...

Dzień przeżyty w pośpiechu i oczekiwaniu na wiadomości z grodu Prasłowian. Mieli dać znać, czy przyjadą w drodze do Lichenia i ilu w końcu ich przyjedzie (zapowiedzi były zatrważające - prawie 20 osób!).

Przezorny Faraon zapełnił lodówkę i zamrażalnik cobyśmy na dziadów nie wyszli. Potem zabrał się za koszenie trawy, a w międzyczasie oczywiście za zamiatanie, bo miotła zaraz po gitarze jest jego ulubionym narzędziem podnoszenia własnego ego (boję się o stan naszych podłóg za kilka lat, po tak wnikliwym przeciąganiu kilka razy dziennie ponadstumetrowej powierzchni trzeba będzie pewnie wymienić przynajmniej niektóre panele).

Wysiłek fizyczny,słońce i piwko z soczkiem malinowym podziałały;) Morfeusz właśnie porwał go w swoje ramiona. A ja nareszcie mogłam wtopić się w wirtualny świat:)

Pełna mobilizacja nakazała mi umyć przynajmniej niektóre okna i posadzić kwiatki w donicach przed domem (nieźle! na koniec lata!).

Co do "Prasłowian" - NALOTU NIE BĘDZIE. Z różnych powodów zrezygnowali z Lichenia (ale synchronizacja!). Alarm odwołany. Ale jego skutki będą jeszcze przez jakiś czas cieszyć nasze oczy i - rzecz jasna - żołądki!

Kołem toczy się to wszystko, co mnie otacza. W tych zawirowaniach i zakrętach czasami się gubię...bo lubię (lubiłam?) stagnację, spokój, białe to białe a czarne to czarne. Może nie dostrzegałam wcześniej tych szarości, niuansów, które widzę teraz... czasem zbyt ostro...

Dziś jak Konrad Wallenrod - jestem wcieleniem niedźwiedzia, bo wiele trzeba mieć siły, żeby unieść ciężar, który mnie przytłacza od wielu miesięcy...i wcieleniem lisa, który sprytnie powinien wiązać fakty i wyprzedzać własne myśli. Ale czasem z tego dziwnego połączenia, z tej ewolucji umysłu tworzę "filmy", które okazują się być tylko imaginacją.

Taaa... parafrazując tekst z "Seksmisji"... "a miało być tak pięknie...do grobowej deski, tylko Ja i On, życie w rodzinnym ciepełku, pełne zaufanie...", a tu BUM! Deska grobowa może pozostanie, bo póki co wybaczyłam, jesteśmy ze sobą (i to - o paradoksie! - bardziej niż kiedykolwiek!), ale zaufanie wyskoczyło z panteonu moich wartości. Gdzieś uciekło pewnej listopadowej nocy. Żeby było śmieszniej dokładnie 1 listopada odbył się jego "pogrzeb". Wtedy odkryłam podwójne oblicze Tego, który był dla mnie tym "do grobowej deski".

Gdzieś się pogubiliśmy... Przyznam szczerze - oboje. Tyle, że ja siedziałam cicho jak mysz pod miotłą dusząc w sobie smutek, samotność, pragnienia...Nie szukałam pocieszenia w innych ramionach. Po prostu czekałam. Ale na co?? Bóg raczy wiedzieć! Kiedy patrzę na tamtą siebie, ogarnia mnie złość na tę GłUPIą BIERNOść, NAIWNOść, UKłADNOść średnowiecznej panny - "oczka w słup, buzia w ciup, rączki w małdeżyk". No i co ja sobie myślałam?! Że skoro plan dnia zrobiony - czytaj: dom poukładany jak należy, to już wystarczy???

Faraon wracał wieczorem skrzywiony, zmęczony tym, od czego, jak twierdził "żyły sobie wypruwał", a ja siedziałam, gąska jedna, ze sprawdzaną akurat dwudziestą piąta pracą w ręku, z odwalonym planem dnia wg wskazówek Faraona, zmęczona także, ale czymże (myślałam wtedy) było moje zmęczenie wobec żył wypruwanych dla rodziny! A i tak szklanka nie stała tak, jak trzeba (w równym szeregu z innymi), skarpety (te szare) nie były wyprane na jutro (nic to, że w Jego szafie leżała sobie kupka pieczołowicie poukładanych skarpet w innych kolorach!) i "po co ta włączona muzyka!" (przemawia do mnie muzyk z wykształcenia i zamiłowania, który przez ostatnie pół godziny jechał swoja limuzyną aż trzęsącą się od nadmiaru muzyki!). Ufff... Najlepiej się położyć i jakoś przetrwać do jutra rana. Rano będzie pewnie mała zadymka o niepościerane milimetrowe okruszki na blacie albo te skarpety, co ich wczoraj nie uprałam, ale do wieczora potem spokój... I tak to się toczyło...

Dziś Ja jestem Faraonem:) Ale o tym opowiem Wam innym razem.